...

اگر روزی صدایم را نشنیدی،
اگر میان هیاهوی جنگ‌ها و زخم‌ها
گم شدم،
بدان که هنوز،
در ژرفای رنج،
چیزی را برایت به جا گذاشته‌ام:
نه پیروزی، نه قدرت،
بلکه دلی شکسته و زخم‌هایی گشوده،
که با مهر تقدیمت می‌کنم.

جنگ، مادر صلح است.
من زخم‌هایم را به تو پیشکش می‌کنم،
نه برای آن‌که گریه کنی،
بلکه برای آن‌که آن‌ها را در سینه نگه‌داری
و به فرزندانت، به آیندگان،
بیاموزی که چه بهایی دارد انسان بودن.

تو که در شب‌های تار بیدار ماندی،
تو که درد را چون گهواره‌ای
در آغوش گرفتی،
با تو سخن می‌گویم:
از رنج ما پلی بساز، نه دیواری.
بگذار نسل‌های آینده،
از این رنج عبور کنند،
نه اینکه در آن غرق شوند.

اگر قلبت هنوز می‌تپد،
اگر هنوز موسیقی‌ای در تو می‌نوازد،
پس زندگی را دوست بدار،
با همه زخم‌هایش، با همه سقوط‌هایش!

#رومن_رولان
‌