آدم ها گاهی رها می کنند. نه برای اینکه رفتنی هستند. برای اینکه مدت طولانی با تمام وجودشان تلاش کردند کسی یا چیزی را نگه دارند.

آدم ها گاهی رفتار خوبی ندارند. نه برای اینکه آدم بدی باشند. برای اینکه مدت طولانی خوب بوده اند و پاسخ خوبی را دریافت نکردند.

آدم ها گاهی در خلوت خود گریه می کنند. نه برای اینکه ضعیف باشند. برای اینکه مدت طولانی تلاش کردند قوی بمانند.

آدم ها گاهی کم حرف و بی صدا می شوند. نه برای اینکه حرفی نداشته باشند. برای اینکه مدت طولانی حرفشان را کسی نشنید یا درک نکرد.

میتوانم با اطمینان زیادی بگویم آدمها بعد از یک عمل(رفتار) طولانی که حاصلی برای انها نداشته ، به عملی متقابل به آن خو می کنند. و صد افسوس اگر آن عمل علاقه باشد...